Στέκομαι στη μέση του Κεραμεικού, δεξιά μου κάγκελα, απέναντι ο Λυκαβηττός. Αρχαία μνημεία διάσπαρτα, καταχωμένα, κρυμμένα από το μάτι ή φυλακισμένα, εγκλωβισμένα σε ωράρια πολιτικής απολύσεων, διαθεσιμότητας.
Κι όμως θα 'ταν τόσο εύκολο.
Όμως μόλις κάτι βρεθεί, μόλις βγει στον ήλιο, το "μίσος" τους αναλαμβάνει δράση. Σκεπάζουν, χώνουν, κρύβουν, το χειρότερο παραδίδουν τη γη δίπλα τους, απέναντι τους, αριστερά, δεξιά. Κατασκευάζουν τους δικούς τους "ναούς". Μπουζουκομάγαζα της νύχτας, σκυλάδικα για το popolo, χωρίς καμία δίοδο για σκέψη, σημασία.
Πολυκατοικίες, άσχημες, κοντά στα εγκλωβισμένα όνειρα.
Κι αν από τύχη, σκοπιμότητα, ένα πρόσωπο ή σχέδιο, από συμφέρον πρόσκαιρο ή από νίκη, κάτι, ότιδήποτε φτιαχτεί, σαν θαύμα, σπόρος για τη συνέχεια, πάλι το σταματούν.
Ο κόσμος, οι πολλοί τρέχουν να το αγκαλιάσουν, να το κάμουν δικό τους, κοινό. Δέστε τον πεζόδρομο στο Θησείο, τον πεζόδρομο στον Κεραμεικό. Κι αυτός σταμάτησε στη μέση, ούτε μέχρι την Πειραιώς δεν κατάφερε να φθάσει. Να ενώσει ως νήμα την αρχαία διαδρομή, να φθάσει ως την Ακαδημία Πλάτωνα.
Όπως το '50 οι παλιοί προύχοντες, δώρισαν την υποστήριξη των υπηκοόων τους στα αναδυόμενα πολιτικά τζάκια, εξασφαλίζοντας τη "νομιμότητα" των πλούσιων εύφορων γαιών, γεμάτες με ελιές, περιβόλια με το βουλοκέρι της πολιτικής εξουσίας.
