Το ΔΝΤ δείχνει τα δόντια του και στη γειτονιά

Το οικόπεδο και το "σπίτι με τις κουβέρτες". Φώτο: Βασίλης Μακρής

Τα σημάδια του ΔΝΤ αποτυπώνονται σε όλη τη γειτονιά. Στα σχολεία δεν έχουν φτάσει ακόμη όλα τα βιβλία, στην Πλάτωνος και τη Λενορμάν, όλο και περισσότερα καταστήματα κλείνουν και στη θέση τους ξεπηδούν αυτά της αγοράς χρυσαφικών. Στους δρόμους οι άστεγοι πληθαίνουν και αναζητούν ένα σπίτι να χωθούν μέσα, ενώ κάποιες λίγες οικογένειες, δηλώνουν αδυναμία να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Όμως, η επίθεση δεν σταματάει εδώ. Η ανεργία σαρώνει τα πάντα και από τη μία μέρα στην αλλή, οι άνθρωποι βρίσκονται στο κενό ή καλούνται στην καλύτερη περίπτωση να εργαστούν για ευξετελιστικά ποσά.


Το ραδιόφωνο μεταδίδει τη δήλωση Παπαδήμου πως θα χρειαστούν "άλλα 2 δύσκολα χρόνια σκληρής προσαρμογής". Στην πραγματικότητα, η "εκτίμηση"  αυτή  αφορά μόνο την εργατική και τη μικρομεσαία τάξη, η οποία πληρώνει ήδη το τίμημα και τα κέρδη του τραπεζικού συστήματος, ενώ κάποιοι ήδη τρίβουν τα χέρια τους από τα υπερκέρδη. Κορυφαίοι οικονομολόγοι, όπως ο  Joseph Stiglitz προειδοποιούν πως "τα μέτρα λιτότητας το μόνο που θα κάνουν είναι να επιτείνουν την οικονομική επιβράδυνση και χωρίς την ανάπτυξη, η κρίση χρέους- και η κρίση του ευρώ- θα επιδεινωθεί".
Σε αυτές τις προβλέψεις και το σχέδιο της καταστροφής δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την αντίδραση και την αλληλεγγύη.  Τα πρώτα βήματα έγιναν: με την αντίδραση στο χαράτσι από τη Λαϊκή Συνέλευση  Σεπολίων, Κολωνού, Ακαδημίας Πλάτωνος, και το Στέκι Αλληλεγγύης από την Επιτροπή Κατοίκων της Ακαδημίας Πλάτωνος, ή με  τα δωρεάν μαθήματα που ξεκινούν στη γειτονιά μας.
Χρειάζονται κι άλλα  και το βασικό είναι η συμμετοχή των ανθρώπων.  Από το 2008 ως και σήμερα πετύχαμε σπουδαία πράγματα στη γειτονιά μας, σταματώντας τα σχέδια υποβάθμισης. Τώρα όμως μπαίνουμε στην επόμενη φάση που είναι πιο δύσκολη. Αλλά θα όλοι μαζί θα νικήσουμε.

Βασίλης Κουφόπουλος